Disleksi, okuma, yazma, heceleme ve bazen de kelimeleri hızlı tanıma süreçlerinde zorlanmaya yol açan nörogelişimsel bir farklılıktır. Yani çocuk istemediği için değil, çaba göstermediği için değil; öğrenme kanalları farklı çalıştığı için zorlanır.

Bu yüzden disleksili bir çocuğa “Daha dikkatli oku”, “Kaç kere söyledim?”, “Yaşıtların yapıyor, sen neden yapamıyorsun?” demek, onun öğrenmesini kolaylaştırmaz. Aksine özgüvenini zedeler, öğrenmeye karşı kaygı oluşturur ve çocuğun kendisini yetersiz hissetmesine neden olabilir.

Disleksi çoğu zaman okul yıllarında fark edilir. Çocuk harfleri karıştırabilir, kelimeleri eksik okuyabilir, okuduğunu anlamakta zorlanabilir, yazarken harf atlayabilir ya da uzun metinler karşısında çabuk yorulabilir. Fakat burada unutulmaması gereken en önemli nokta şudur: Disleksi zekâ geriliği değildir. Disleksili çocuklar çoğu zaman güçlü hayal gücüne, farklı düşünme becerilerine, gelişmiş sezgilere ve yaratıcı çözüm yollarına sahip olabilir.

Asıl sorun, çocuğun farklı öğrenme biçiminin fark edilmemesidir.

Bir çocuk sürekli hata yaptığı için değil, sürekli yanlış anlaşıldığı için içine kapanır. Bir çocuk okuyamadığı için değil, okurken utandırıldığı için öğrenmeden uzaklaşır. Bir çocuk başarısız olduğu için değil, başarısız olduğuna inandırıldığı için pes eder.

Bu nedenle dislekside erken farkındalık çok kıymetlidir. Öğretmenlerin, ailelerin ve uzmanların birlikte hareket etmesi gerekir. Çocuğun güçlü yönleri görülmeli, öğrenme süreci sabırla desteklenmeli ve klasik yöntemler yerine çok duyulu öğrenme teknikleri kullanılmalıdır. Görsel, işitsel ve dokunsal materyallerle desteklenen eğitimler, disleksili çocukların öğrenme sürecini ciddi biçimde kolaylaştırabilir.

Ailenin dili de bu süreçte belirleyicidir. “Sen yapamıyorsun” yerine “Senin öğrenme yolunu birlikte bulacağız” demek, çocuğun iç dünyasında büyük bir kapı açar. Çünkü çocuk önce anlaşılmak ister. Anlaşıldığını hissettiğinde ise öğrenmeye karşı cesareti artar.

Disleksi bir kusur değildir. Bir çocuğun geleceğini sınırlayan bir etiket hiç değildir. Doğru destekle, doğru eğitimle ve sevgi dolu bir yaklaşımla disleksili çocuklar akademik, sosyal ve duygusal olarak güçlü bir gelişim gösterebilir.

Bugün bize düşen görev, çocukları aynı kalıba sokmaya çalışmak değil; her çocuğun kendi öğrenme yolunu keşfetmesine alan açmaktır.

Çünkü bazı çocuklar satırları diğerlerinden farklı okur. Ama dünyayı çok daha derin görebilir.